Een serveerschaal aan het woord:

“Weet je wat ik zou willen, deze kerst? Dat mensen voor eenvoud en openheid gaan. Dat ze nou eens niet kiezen voor die robuuste jongens met hoge boorden, of hoogbenige dames met veel pretentie. In deze tijd van economische onrust en ontevredenheid over de graaicultuur, past het open en eerlijk te presenteren wat je hebt. En daar zijn wij serveerschalen een kei in, neem dat van mij aan.

Schalen van mijn soort bestaan immers al tijden. Al in de middeleeuwen zaten edellieden op te scheppen over ons. Mijn voorouders hadden het wel een beetje hoog in de bol. Ze hadden het over status en het tonen van rijkdom. Nou ja, ze waren dan ook wel van zilver, maar dat buitten ze wel een beetje uit.

We werden toen ook al wel gebruikt voor het opdienen van gerechten, maar we werden pas echt populair in het industriële tijdperk. Vanaf het moment dat in Europa het gebruik van keramiek opbloeide, kwamen er steeds meer van onze soort. Iedereen wilde vanaf dat moment zijn eten serveren op mooie schalen.

Ik kan wel heel lyrisch over die periode doen, maar eigenlijk zette het verval toen in. Zogenaamde keramisten wisten namelijk van gekkigheid niet meer hoe ze originele serveerschalen moesten maken. En dus gingen ze speciale ontwerpen maken, zoals schalen in de vorm van een vis of van herfstbladeren. Voor asperges werden zelfs schaaltjes met ingebouwde kommetjes gemaakt voor de saus of de gesmolten boter.

Nee, het is goed dat we tegenwoordig design hebben. Rustige waardigheid en aandacht voor ambacht, het levert mooie producten op. Al slaat het soms wel heel erg door: van die spierwitte schalen die alleen maar zijn gemaakt om niet op te vallen bij het kleurige eten. Nee, dan ben ik best blij met mezelf: een strakke, rechthoekige vorm met een eigentijds blauw bloemmotief. Je zou niet zeggen dat ik al meer dan veertig jaar oud ben.

De allerlaatste mode is gelukkig aan mij voorbijgegaan: multifunctionele ovenschalen met een rand, die robuuste jongens weet je wel. Ik heb het er niet mee. Voor een mooie presentatie van een salade of plakken cake zijn ze te hoog en als ze gebruikt worden voor lasagne zitten ze onder de strepen van de vette, gesmolten kaas. Nee, dan draag ik liever een paar kindercakejes, niet stijlvol misschien maar wel vrolijk.

Eerlijk gezegd, ik zou graag weer eens op een kersttafel staan. Ik loop het risico omringd te worden door hoogbenige, arrogante taartschalen. Dan zien ze me echt niet meer staan, ondanks mijn kleurige motief. Maar ik weet dat mijn kracht in de eenvoud zit, en in de openheid. Ik heb dan misschien niet meer de status van mijn zilveren voorouders, maar in waardige elegantie doe ik voor hen niet onder.”